First day at hostel..

आला...आला..
फ़ायनली मी लहानपणापासुन वाट बघत असलेला दिवस आला..
मी सर्व लवाजम्यासकट होस्टेलवर येऊन दाखल झाले..
आता कोणाची कटकट नाही...
कोणी झोपेतुन ऊठवणार नाही...
अभ्यास कर म्हणुन मागे लागणार नाही...
वा..काय सुखी आयुष्य असेल माझं...

पण छे...कसला काय...
आल्या आल्याच पहिला बॉम्ब पडला.
रेक्टरबाई : "तुझी ईथे ऍडमिशन झालीच नाहीये,तुला ईथे रहाता येणार नाही.."
बाप रे...आता??
मी तर फ़ार शूरपणे एकटीच आले होते..
चांगलं आत्या म्हणत होती..की मी येते..तर तिला नको म्हणाले..
आता कुठे जाऊ? काय करू?
मला तर रडायलाच यायला लागलं..
तेवढ्यात आठवला की आपल्याकडे रिसीट आहे..
ती दाखवल्यावर म्हणते कशी..
"काहीतरि गोंधळ झालेला दिसतोयं..ही जागा तर मी आज सकाळीच आलेल्या मुलीला दिली..
थांब ..आपण तुझी दुसरी काहीतरी सोय करू या.. "
:( आणि त्यांनी मला एका छोट्याश्या ३ मुलीच्या खोलीत..जिथे आधीपासुनच ३ मुली होत्या,
तिथे जबरदस्ती घुसडला..
मी बिचारी...त्या तिघींच्या 'खाऊ का गिळू' च्या नजरा चुकवत सामान लावुन टाकले..

नंतर माझी 'गेलेली' जागा मला कळली..
काय सही होती..
रूम ला सेपेरेट entrance ..खिदकीजवळचा बेड..
आणि होस्टेल मधली सगळ्यात मोठ्ठी रूम..
तेव्हापासुन आजपर्यंत त्या रेक्टरबाईला शिव्या घालत्ये.. @##$%#@#%#